Wielki powrót do Serie A na ławce Fiorentiny?!

Wszystko wskazuje bowiem na to, że obecny trener Fiorentiny – Paulo Sousa po zakończeniu obecnych rozgrywek pożegna się ze stanowiskiem. Ma na to wpływ kilka czynników. Po pierwsze, po bardzo dobrej jesieni „Viola” spuściła z tonu i obecnie zajmuje piąte miejsce w tabeli Serie A, bez szans na awans do rozgrywek Champions League. Po drugie, Sousa jest silnie łączony z przejęciem Zenitu Sankt Petersburg po swoim rodaku – Andre Villasie-Boasie i pomiędzy stronami miało już dojść do wstępnego spotkania w tej sprawie. Po trzecie, w ostatnich miesiącach istotnie pogorszyły się relacje Sousy z kierownictwem klubu. Szkoleniowiec publicznie narzekał m.in. na działania klubu na rynku transferowym i brak odpowiednich wzmocnień w styczniowym mercato.

We Włoszech coraz częściej spekuluje się więc na temat przyszłości Sousy na Artemio Franchi. W kontekście potencjalnego następcy Portugalczyka, na giełdzie nazwisk obecnie najwyżej stoją akcje Waltera Mazzarriego. 

Mazzarri pozostaje bez pracy od 14 listopada 2014 roku, kiedy został zwolniony z Interu Mediolan. Co ciekawe jednak, wciąż jeszcze, dokładnie do 30 czerwca tego roku, obowiązuje go umowa z klubem z San Siro (przedłużona ledwie parę miesięcy przed zwolnieniem). Przez cały ten okres Mazzarri pozostaje na utrzymaniu Interu – w praktyce więc Erik Tohir zatrudnia dwóch szkoleniowców i obu płaci spore pieniądze – pobierając wynagrodzenie w wysokości ok. 3,5 miliona euro rocznie. Pomimo doniesień o zainteresowaniu angażem Mazzarriego zwłaszcza przez kluby z Premier League – najpoważniej mówiło się Sunderlandzie – 54-latek zdecydował się do końca wykorzystać swój „płatny urlop”.

Za zatrudnieniem Mazzarriego przez Fiorentinę może przemawiać również preferowany przez niego system gry, oparty o trójkę środkowych obrońców (1-3-5-2/1-3-4-1-2). Również Sousa preferuje taki system, zatem „Violi” nie czekałaby latem kompletna rewolucja kadrowa niezbędna do zapewnienia nowemu szkoleniowcowi odpowiednich zawodników do gry w takim ustawieniu, a jakiej Mazzarri w Mediolanie nigdy się nie doczekał.